The best of

Schooljaar 2009/2010

- Trias College

Zodra de winnende teams bekend zijn gemaakt zullen zij hier bekend worden gemaakt.

 

Schooljaar 2008/2009
- Meridiaan college 't Hooghe Landt
 

Juryprijs
De vakjury bestond uit gemeentesecretaris Henk Huitink, Ben Kokkeler van BMC en Karen Wins van Scholen in de Kunst. Zij hebben de webpagina ‘Allemaal anders’ tot beste eigentijdse archiefcollectie gekozen. De winnende groep fotografeerde niet alleen verschillende inwoners van Amersfoort, maar ook verschillende beroepen, scholen en eetgelegenheden. De filmpjes zijn compleet, mooi verzorgd en voorzien van humor. Ze hebben zelfs een eigen lied over Amersfoort geschreven en ingezongen, dat eindigt met:
En de “place to be”,
't is zoals het hoort,
't is de plaats die scoort.
Dit is Amersfoort.


Publieksprijs
De leerlingen kozen zelf de publiekswinnaars door het maken van een top5. Winnaar is de webpagina ‘Amersfoort in groen’ waarin deze groep laat zien hoe groen Amersfoort is. Vincent van Oordt, directeur van sponsor Portaal Eemland, reikte de prijzen uit aan de gelukkige publiekswinnaars.


Beste tekst
Sam Post, auteur van de winnende tekst, beschrijft haar twijfels over wie ze is in het gedicht ‘Ik ben wie ik ben’.
Reactie Annette Verspoor (vakdocent van Scholen in de Kunst): "Het gedicht is op een compacte en poëtische manier de wereld van een jongere weergegeven, een jongere uit Amersfoort of ergens anders in Nederland. Het is persoonlijk en universeel tegelijk. Een boodschap aan volwassenen: ik ben wie ik ben... ik ben een mens, een persoon. Maar ook met de bijbehorende onzekerheid: voor zover ik mezelf ken... Het is ritmisch, met een rond einde."

ik ben wie ik ben
zonder dat ik ben wie ik ben
soms ben ik de een
soms ben ik de ander
zonder dat ik ooit verander
ik ben een mens
ik ben een persoon
ik ben heel gek maar toch gewoon
nu ben ik hier
dan ben ik daar
maar wat is nou waar
soms ben ik gigantisch
soms ben ik piepklein
zonder ooit een ander te zijn
maar voor zover ik mezelf ken
ben ik gewoon wie ik ben


Beste foto
De winnende foto van Stephanie laat een ‘hangmoment’ zien waarin van alles gebeurd, maar waarin iedereen apart met iets bezig lijkt te zijn. Ellen Karelse (ook vakdocent van Scholen in de Kunst) gaf haar de eerste prijs omdat de foto een simpele weergave is van de vrijetijdsbesteding en mode van de jongeren van nu. 





 

Om de leefwereld van jongeren in Amersfoort in 2009 in beeld te brengen kan het thema 'De buurt' je helpen.  Laat dan bijvoorbeeld zien wat er voor jongeren te beleven is in de buurt.  Dit zijn hele goede pogingen om een buurt in beeld te brengen. 


Strattiboy is een simpel registrerend beeld dat iets zegt over de straatcultuur. Over de nieuw ontstane straattaal waar Engels, Surinaams, Marokkaans ,Turks en Nederlands gemixt wordt. En over de spuitdrift van jongeren. Het is jammer dat je niet kunt zien dat de foto in Amersfoort is genomen.



Er zijn buitengewoon veel etalage foto's gemaakt voor eigentijds Amersfoort en dat zegt iets over wat door jongeren interessant gevonden wordt . Mode en shoppen worden ook vaak in de bijschriften genoemd. Shoppen wordt door sommigen als hobby gezien. Een eervolle vermelding in de serie etalagefoto's gaat naar de fotografen van deze eigentijdse (zoals de 'skinny' jeans') en uitdagende mode die ons iets over jongeren én iets over de mode van 2009 verteld.
 


Multicultureel Amersfoort.
Linker foto: Een straatbeeld in 2009 dat overal in de wereld gemaakt kon zijn als je de Hollandse merknamen van HEMA en C&A niet zag. Het zou mooi geweest zijn als je ergens in de reflectie van de winkel ramen een stukje van Amersfoort had kunnen zien, nu kan het elke winkelstraat in Nederland zijn. Het licht valt prachtig op de vrouwen die met hun lichte kleding tegen de donkere achtergrond goed uitkomen. Het licht, de glans van de blauwe jas ,het rose en wit geven de winkelstraat iets chiques en feestelijks. De winkelende vrouwen zijn groot tegen de achtergrond van stoep en etalageruiten in beeld gebracht en zo worden zij het hoofdonderwerp. Ze gaan op in de ontmoeting en lijken zich niet bewust van een fotograaf. De figuur in de schaduw, rechts op de voorgrond, geeft diepte en dynamiek (van een winkelstraat) aan de foto waardoor het beeld het lossige, ongeregisseerde van een snapshot benadrukt wordt.
 


Deze groep is het best in staat geweest een samenhangend beeld te schetsen van 'jongeren in 2009' en zijn sterk in het subthema waar de nadruk op feest en chillen ligt. Sterk punt zijn deze zeer persoonlijke en levendige beelden. De fotografen hebben hun eigen leven in beeld gebracht en een mooie variatie op het thema gevonden.
  
    


 

Deze rondrit door een spookhuis is mooi beschreven, zonder dat het met zoveel woorden genoemd wordt voel je er de angst van de schrijver doorheen. En dan komt de laatste zin extra goed over! Een echte uitsmijter, waardoor de column je bij blijft.
 

Daar loop ik dan. Om me heen hoor ik geluiden van gokautomaten, gillende mensen in de achtbaan en ruik de geur van suikerspinnen.
Ik kijk omhoog naar de metershoge zweefmolen. Daar wil ik in! Maar mijn vriendinnen sleuren me al mee naar het spookhuis. Er staat een grote pratende boom voor en er staat met bloederige letters: PSYCHO.
Ik had me nog zo voorgenomen dat ik er niet in zou gaan. Ik probeer weg te rennen, maar ik word tegengehouden door een man met een cape, met witte ogen. Dus ik moet eraan geloven. Daar gaan we dan. We lopen door de donkere gangen. Ik voel de zweetdruppels over mijn voorhoofd glijden.
We lopen van de trap en botsen op tegen ijzeren stangen. We komen in een ruimte waar de deuren op slot gaan. Iedereen kijkt vol angst om zich heen. Dan gaan de lichten uit, iedereen gilt! De schilderijen vallen naar beneden en er komen skeletten tevoorschijn. Onze ogen vallen op een schilderij van een man met een string. Wat een eng huis is dit.
Uiteindelijk gaan de deuren open en we vluchten naar de volgende kamer. We horen een griezelige stem en zien naast ons de voorbijschietende muren. We vallen! De grond trilt! Overleven we dit?! De deuren gaan open en we rennen gillend naar buiten. We kunnen nu alles in het leven aan! We voelen ons moedig en heldhaftig als nooit tevoren!
En dan is het altijd heel leuk als een klein kindje naast je staat en zegt: “Het is een spookhuis voor kinderen vanaf 6 jaar hoor.”


Deze tekst is een goed voorbeeld om dat het actueel en persoonlijk is. Daarnaast is het een voorbeeld van beeldend taalgebruik.
 

Zijn het de mensen zelf of is het de drank? Vaak doen mensen de gekste dingen om hun tijd te kunnen doden. Op zaterdagnacht zoekt een groepje jongeren, met flink wat alcohol achter de kiezen, naar mensen om in elkaar te slaan. Hebben ze dan zelf niets beters te doen? Maakt dit voor hen een zaterdagnacht echt beter? Het blijft een raadsel.
Ik ga vaak uit om te genieten van het weekend en te ‘socializen’. Veel geld wordt besteed en de sfeer is levendig op de gemiddelde avond. Toch ben ik altijd op mijn hoede voor situaties die kunnen escaleren tot een drama van jewelste. Sommige mensen zoeken naar een aanleiding om toe te happen als een hond met een fysieke afwijking. De enige verklaring die ik kan bedenken voor zulk gedrag is een ellendige thuissituatie of vele uren van verveling, waardoor zij hun energie kwijt moeten. Maar je moet wel een heel saai leven hebben als je een vechtpartij nodig hebt om meer inhoud in je week te krijgen. Een aantal maanden geleden was ik in de stad om te vieren dat ik vakantie had. Toen de nacht viel gebeurde helaas het onvermijdelijke. Er ontstond tussen twee jongens, die zo naar alcohol stonken dat de geur mijn neus nog op 30 meter afstand kon bereiken, een gevecht begonnen. Ik had hen het liefst genegeerd maar ik hield het toch maar even in de gaten omdat het er best heftig aan toe ging. De ruzie eindigde dan ook pas toen de ene jongen een lege fles wijn pakte en hem op het hoofd van de ander kapot sloeg. Hij bloedde als een rund dus werd de ambulance meteen gebeld. Sindsdien vraag ik me af wie bedacht heeft dat scherven geluk brengen.